حالا تا روزها باید زمزمه کنم که به دیوار خوردم و التماس کنم که دری به من بدن. شاید بشه گفت این سومین شکست جدی زندگیم بود. شاید دومیش. نمیدونم. حالا با ترسی زیادِ زیادتر از قبل پیش به سوی آیندهی گم و ترسناک و شکستهای جدید...

پریروز موسیقی ما "دیره"ی محسن یگانه رو گذاشت ولی حوصلهی دانلودش رو نداشتم. یک ساعت بعدش الف برام فرستادش. دانلود کردم و گوش دادم. حس عجیب غریبی بود که با هر کلمهای که میشنیدم هم خندهم میگرفت و هم

وقتی ن_ از حال بد دیشبش نوشت، یاد دو ماه پیش خودم افتادم. سرماخوردگیم بعد از دو هفته خوب شده بود و اثری از گلودرد نمونده بود. چهارشنبه توی بخش بحث برنامهی عید داغ بود. من اسمم رو تو قسمت دوم نوشتم و

دلم نه برای خودت، برای حال و هوات تنگ شده. کاش میشد همهی فکرا و آدمای این چندماهه رو بذارم یه گوشه و برگردم به روزای تو..

- من دست ندارم. تو پا نداری. من و تو با هم میشیم بی دست و پا.

+ چقدر میشینی فکر میکنی تا به این نتایج میرسی خدایی؟

- خداییی خیییلی

+ علاف کی بودی تو؟

- علاف تو

+ ...

تنهاییِ عجیبِ جدید و بیخبریِ زشتِ ترسناک و اتفاقای بیخودِ خندهدار و حرفهای دروغِ بیمعنی... یه کاری کردن که دیگه حتی گریه هم حالم رو خوب نمیکنه و دو سه روزه فهمیدم که فروغ نوشته:

نمیتواستم، دیگر نمیتوانستم

صدای پایم از انکار راه برمیخاست

و یأسم از صبوری روحم وسیعتر شده بود

و آن بهار، و آن وهم سبز رنگ

که بر دریچه گذر داشت، با دلم میگفت

"نگاه کن

تو هیچگاه پیش نرفتی

تو فرو رفتی"...

مدتها فکر میکرد فاصلهش با آدمهای دور و برش شبیه فاصلهی زمین تا آسمونه. تا اینکه فهمید آدم بزرگی معتقده که آسمون از یک سانتی متر بالای سطح زمین شروع میشه. حالا دنبال یه معیار جدید برای اندازهگیری این وسعت نامحدوده.

سونوگرافیم رو که نشونش دادم گفتم خب دکتر الان چیکار کنم؟ عینکشو روی دماغش زد بالا و گفت شوهر کن :))) منو مرجانم کف استیشن بودیم از خنده :)

از خوابِ لذتبخشت بیدار میشی و با چشم بسته، دستت رو به دور و برت میکشی و گوشیت رو پیدا میکنی. دکمهی وسطش رو ملتمسانه میزنی که ببینی بهت اجازه میده چند دقیقهی دیگه هم بخوابی یا نه. اما قبل از ساعت،

یه مشت گرگِ خراب که تنها فکر توی کلهشون دریدن همدیگهس، جمع شدن دور هم و جامعه ساختن..